سالها پیش وقتی که با نگاه پرازمهرت به دستان یخ زده از سرمای آنروزم نگریستی ، نمی دانستم که چقدر لایق ستودنی.کلاس درسَت شروع شده بود و من آنروز دیرآمدم .اخمی کردی و با ترش رویی مرا بطرف نیمکتم هدایت کردی.شاید آن لحظه از تو بدم آمد .. اما وقتی که با لبهای شکفته شده ات مرا درس زندگی کردن آموختی فهمیدم که تو را دوست دارم و تو نیز مرا دوست داری.صدای زیبایت هنوز در وجودم همچون آهنگی همیشه آشنا می تراود.بهار با همه قشنگیش و با همه سرسبزیش در کلام تو محو می شود ، چرا که آنچه می گویی سرشار ازمحبتی است که خداوند در وجود پر از مهرت به ودیعه نهاد.سکوت در مقابل عظمت کلامت سزاست .انگار ما فرزندانت بودیم و تو همچون پدری مهربان . و شاید مادری گرانقدر.در عظمت مقام والایت همین بس که مولایمان حضرت علی (ع) فرمودند : هرکس که کلامی به من بیاموزد مرا بنده خویش کرده است .
معلم ، معلم ، معلم
در نام زیبایت تقدسی نهفته است که امروز هر چند شیاطین درونی، غبار تاریکی را بر انفاس برخی پراکنده اند و شاید بعضی که به نام معلم ، در لباس معلم و در سنگر پاک معلم نشسته اند و سکنی گزیده اند ازین تقدس بی خبر شده اند و هواهای نفسانی بر ارواح متعالی غالب و این تقدس را به اعماق چاه هوسهاشان مغروق کرده ، با این وجود تقدس نامت ماندگار است. پاکی نگاهت می ماند و زلالی روحت به ما طراوت می بخشد . تو را درود...
تو را درود که به ما فاصله میان انسان بودن و حیوان بودن را نشان دادی و آموختی که حریم الهی چیست .تو را درود که وجودمان را به عطر تجسس و تحقیق در معارف حضرت دوست معطر کردی.تو را درود که تعلیمم دادی تا در کوره راه دنیا سرگردان نشوم و راه را انتخاب کرده و بسوی هدف حرکت کنم.
اگر امروز مشکلات مادی ، باعث ایجاد گره هایی در زندگی ات شده ،می دانم و می فهمم که برایت سخت و دردناک است که شرافت و تقدست در زیر نگاههای تحقیر آمیز مادی جویان نزول کند . ود ست نیاز بسوی نامردانی از تبار شیاطین هوا و هوس دراز کنی .می دانم و به راستی برای روح والایی چون تو این درد بزرگی است ، اما به پاکی نامت که از نام خدایمان سرچشمه می گیرد قسمت می دهم که نگذار اندوه دنیا تو را در خود فرو برده و ایمان به داشتنیهایت را از تو بگیرد.برایمان معلم باش و معلم بمان .